Dreaming
23/03/07 13:10 |
Permalink

Verlangend kijk ik uit het raam
Er is zoveel te zien....
Maar buiten is 't bar en koud
Morgen dan misschien?
|
Selectief gehoor
28/02/07 10:14 |
De Doggies
| Permalink
Ik heb de afgelopen dagen eens uitgebreid onderzoek
gedaan naar de functie van hondenoren. Nu zijn die van
mij gezegend met een paar extra grote flappers waarover
ik me wel eens afvraag of ze er überhaupt wel mee
kunnen horen. Maar ik ben er uit, een hond en dan met
name een spaniel beschikt over een nog selectiever
gehoor dan mannen.
Ik vermoed dat elke vrouw het wel eens meemaakt dat ze een heel verhaal zit af te steken tegen manlief en de schat dan zegt: "Zei je iets, schat?
", ondertussen
met twee ogen, twee oren en één zappende hand druk
bezig met de beeldbuis. De enige juiste reactie is
dan: "Kijk jij maar lekker verder, ik steek mezelf
wel in de brand" om je vervolgens, gewapend met
een fles goedkope supermarktwijn en (desgewenst)
een pak peukjes, te begeven naar een andere ruimte
in het huis waar jij ook ongegeneerd je twee ogen,
twee oren en twee handen kunt gebruiken. De ogen
en oren om nu eens lekker naar de TV-programma's
te kijken die jij erg relaxed vindt maar waar hij
vreselijk van baalt, en ja..... twee handen. Eén
om te zappen en de andere om een slok te nemen van
je hoofdpijnwijntje of (desgewenst) een trekje van
je peuk. Vaak kom ik dus handen tekort! Want bij
mij komen alle slechte dingen in drieën.
Gelukkigerwijze beschikken we als vrouw over een
heel arsenaal aan middelen om uiteindelijk toch de
aandacht te krijgen om ons verhaal kwijt te
kunnen.
Bij mijn honden werkt het iets anders. Zij gedragen zich 95% van de tijd alsof ze aan het luisteren, kijken en zappen zijn. Die horen meestal niks (behalve de bel). Opvallend is dat alle lange zinnen die leiden tot iets leuks, beter tot hun gehoorgang doordringt; "Ga je mee naar buiten, lekker plassen?" kan rekenen op een enthousiaste ontvangst. "Haal eens een speeltje uit de mand", geen probleem! Hé, we gaan lekker spelen. "Loop maar even mee, het vrouwtje heeft vast nog wel iets lekkers in de koelkast" doet de honden trouw volgen naar de koelkast. "
Koelkast, koelkast? Dat woord hebben ze toch niet geleerd op de cursus? Ze weten hem feilloos te vinden!
Maar o wee, als korte commando's "nee, voor, zit, blijf en af" worden gebezigd. Je zou bijna zeggen dat die woorden te kort zijn om via die flappers door te dringen tot de gehoorgang. Natuurlijk denk je dan weer terug aan je eerste cursus: enthousiast zijn, hoog stemmetje gebruiken.... wees vrolijk... beweeg! Daar sta je dan al springend, dansend en roepend je hond commando's te geven. "Hij moet jou leuker vinden dan datgene wat zijn aandacht trekt" zei de cursusleidster toch? Om vervolgens te constateren dat hij (en hij niet alleen) je aankijkt of je gek geworden bent en verder gaat met wat hij aan het doen was, terwijl het grootste deel van de toeschouwers zich naar huis haast om toch vooral te vertellen dat dat mens van die honden niet helemaal spoort!
De enige manier om je gezicht te redden t.ov. de resterende toeschouwers, is dan om naar je hond toe te lopen zodat je je in een bepaalde straal van hem bevindt en dan overduidelijk gaat staan te graaien in je jaszak, de geluiden van knisperende snackzakjes laat horen en niet al te hard het commando 'voor' te geven. Tja, en dan gaat het opeens een stuk beter met horen. Totdat hun aandacht weer wordt getrokken door iets anders....... "He, schatjes..... ik steek mezelf wel in de brand!" Als je dan uiteindelijk met de honden thuis bent kun je niet veel anders meer doen dan je, met je goedkope supermarktwijntje en (desgewenst) je pak peukjes terugtrekken in een andere ruimte om vervolgens nog eens het boek "Honden Opvoeden Doe Je Zo" te gaan lezen.
Ik vermoed dat elke vrouw het wel eens meemaakt dat ze een heel verhaal zit af te steken tegen manlief en de schat dan zegt: "Zei je iets, schat?

Bij mijn honden werkt het iets anders. Zij gedragen zich 95% van de tijd alsof ze aan het luisteren, kijken en zappen zijn. Die horen meestal niks (behalve de bel). Opvallend is dat alle lange zinnen die leiden tot iets leuks, beter tot hun gehoorgang doordringt; "Ga je mee naar buiten, lekker plassen?" kan rekenen op een enthousiaste ontvangst. "Haal eens een speeltje uit de mand", geen probleem! Hé, we gaan lekker spelen. "Loop maar even mee, het vrouwtje heeft vast nog wel iets lekkers in de koelkast" doet de honden trouw volgen naar de koelkast. "
Koelkast, koelkast? Dat woord hebben ze toch niet geleerd op de cursus? Ze weten hem feilloos te vinden!
Maar o wee, als korte commando's "nee, voor, zit, blijf en af" worden gebezigd. Je zou bijna zeggen dat die woorden te kort zijn om via die flappers door te dringen tot de gehoorgang. Natuurlijk denk je dan weer terug aan je eerste cursus: enthousiast zijn, hoog stemmetje gebruiken.... wees vrolijk... beweeg! Daar sta je dan al springend, dansend en roepend je hond commando's te geven. "Hij moet jou leuker vinden dan datgene wat zijn aandacht trekt" zei de cursusleidster toch? Om vervolgens te constateren dat hij (en hij niet alleen) je aankijkt of je gek geworden bent en verder gaat met wat hij aan het doen was, terwijl het grootste deel van de toeschouwers zich naar huis haast om toch vooral te vertellen dat dat mens van die honden niet helemaal spoort!
De enige manier om je gezicht te redden t.ov. de resterende toeschouwers, is dan om naar je hond toe te lopen zodat je je in een bepaalde straal van hem bevindt en dan overduidelijk gaat staan te graaien in je jaszak, de geluiden van knisperende snackzakjes laat horen en niet al te hard het commando 'voor' te geven. Tja, en dan gaat het opeens een stuk beter met horen. Totdat hun aandacht weer wordt getrokken door iets anders....... "He, schatjes..... ik steek mezelf wel in de brand!" Als je dan uiteindelijk met de honden thuis bent kun je niet veel anders meer doen dan je, met je goedkope supermarktwijntje en (desgewenst) je pak peukjes terugtrekken in een andere ruimte om vervolgens nog eens het boek "Honden Opvoeden Doe Je Zo" te gaan lezen.
Cindy
27/08/06 07:57 |
Permalink
Vandaag eens even aandacht voor heel wat anders. Cindy,
amper een jaar oud, heeft al 8 maanden in het asiel
doorgebracht. Een baasje voor Cindy vinden was moeilijk
omdat Cindy enkele operaties zal moeten ondergaan en
daarna moet revalideren. Twee dames van Barfplaats.nl
hebben zich tijdelijk over Cindy ontfermd en een
hulpfonds opgericht. Enfin, lees het hele verhaal maar
even via de onderstaande link.

Lekker klusje
15/06/06 14:13 |
De Doggies
| Permalink
't Zal niet mijn hobby worden maar je moet wat
over hebben voor een gezonde maaltijd. Dus maar eens
vuile pens voor de honden besteld. Het snijden is een
vies klusje. Ik heb er een filmpje van gemaakt. Let vooral
even op het moment dat ik wegloop om een schaar te
halen. De honden vonden het errug lekker.